F/A-18 Hornet
Wielozadaniowy samolot myśliwski i szturmowy. Dwusilnikowy, jednomiejscowy (dwumiejscowy) średniopłat.

Napęd

Dwa silniki turbowentylatorowe:
General Electric F404-GE-400 o ciągu 71,17 kN na każdy silnik (wersja A i B),
General Electric F404-GE-402 o ciągu 78,75 kN na każdy silnik (wersja C i D),
General Electric F414-GE-400 o ciągu 97,87 kN na każdy silnik (wersje E i F).

Awionika

wersja A/B:
- radiolokator :AN/APG-65;
- system nawigacji: Rockwell Collins AN/ARN-118 Tacan;
- radiostacja UHF/YHF: AN/ARC-182;
- radiostacja UHF/DF: DF-301E.

wersja C/D:
- radiolokator :Raytheon AN/APG-73;
- nadajnik zakłóceń aktywnych: AN/ALQ-165;
- zestaw wyrzutników dipoli i flar: AN/ALE-47;
- holowana pułapka: AN/ALE-50.

(wersja C/D przystosowana do nocnych uderzeń);
- zasobnik nawigacji w podczerwieni: Hughes AN/AAR-50;
- zasobnik FLIR: Loral AN/AAS-38 Night Hawk;
- dwa kolorowe wyswietlacze;
- okulary noktowizyjne: GEC Cat’s Eye.

wersja E/F:
- radiolokator :Raytheon AN/APG-73; od 2002-2003 radiolokator AN/APG-79 AESA;
- nadajnik zakłóceń aktywnych: AN/ALQ-214;
- odbiornik opromieniowania rlok.: AN/ALR-67(V)3;
- zestaw wyrzutników dipoli i flar: AN/ALE-47;
- holowana pułapka: AN/ALE-55.

Uzbrojenie

Uzbrojenie stałe - działko kal. 20 mm M61A1/A2 Vulcan;
uzbrojenie podwieszane - kpr AIM-9 Sidewinder, AIM-7 Sparrow, AIM-120 AMRAAM, Harpoon, AGM-88 Harm, SLAM, SLAM-ER, AGM-62 Walleye, Maverick, JSOW, GBU-29/30 JDAM.
Wersje
# “pierwsza generacja” F/A-18A - wersja jednomiejscowa;
# F/A-18B - wersja dwumiejscowa, szkolno-bojowa;

“druga generacja”
# F/A-18C - wersja jednomiejscowa z udoskonaloną awioniką, przystosowana do użycia rakiet AMRAAM i Maverick;
# F/A-18D - dwumiejscowa szkolno-bojowa odmiana F/A-18C;

“trzecia generacja”
# F/A-18E Super Hornet - wersja jednomiejscowa, nowe silniki General Electric F414-GE-400 o ciągu (z dopalaniem) 97,86 kN, unowocześniono wyposażenie kabiny, powiększono powierzchnię nośną skrzydła;
# F/A-18F Super Hornet - dwumiejscowa szkolno-bojowa odmiana F/A-18E.
# F/A-18G Growler - wersja WRE (walki radioelektronicznej); oblot 2006-08-16.

Mi-24 Hind jest śmigłowcem szturmowym o układzie jednowirnikowym ze śmigłem ogonowym i niewielkimi skrzydłami pomocniczymi. Może być stosowany także do zadań transportowych i sanitarnych. Załoga składa się z trzech osób: pilota - dowódcy, operatora uzbrojenia technika pokładowego. Śmigłowiec ten posiada dwa silniki turbinowe o mocy 2225 KM każdy oraz silnika pomocniczego. Wirnik nośny posiada 5 łopat wyposażonych w tłumiki oscylacji.
Uzbrojenie:
1. Stałe:
- czterolufowy karabin maszynowy kal. 12.7 mm
- dwulufowe działko kal. 30 mm
2. Podwieszane:
- rakiety kierowane przeciwpancerne
- niekierowane pociski rakietowe
- bomby lotnicze o wagomiarze od 50 kg do 500 kg
- dodatkowe uzbrojenie strzeleckie w zasobnikach np. UPK-23-250 z dwulufowym działkiem o kalibrze 23 mm i zawierającym 20 szt. Amunicji
Podstawowe dane:
- prędkość maksymalna 335km/h
- prędkość przelotowa 240-270
- maksymalna masa do startu 11500 kg
- statyczny pułap 1750 m
- praktyczny dynamiczny pułap 4500 m
- Maksymalny zasięg lotu: (km)
- w wariancie desantowym 450
- w wariancie bojowym 445

F-22 Raptor

F-22, Lockheed Martin / Boeing F-22, amerykański, jednomiejscowy, dwusilnikowy, samolot myśliwski charakteryzujący się małą wykrywalnością (technologia stealth), łatwym manewrowaniem, zaawansowaną, zintegrowaną awioniką, aerodynamiką umożliwiającą ponaddźwiękowy lot bez dopalacza. Silnik F-22 jest pierwszym, który zezwolił na osiągnięcie ponaddźwiękowej prędkości na dłuższym odcinku lotu, bez ogromnego zużycia paliwa i dopalania gazów wylotowych.
W misjach myśliwskich jest w stanie przenieść sześć pocisków AIM-120C i dwa AIM-9. W misjach szturmowych może przenosić dwie bomby kierowane ważące 454 kg każda (JDAM, Joint Direct Attack Munitions), dwa pociski AIM-120C i dwa AIM-9. Dzięki wyposażonym w GPS bombom JDAM, F-22 ma wspierające znaczenie dla samolotów F-117, w misjach powietrzno-ziemnych, w niesprzyjających warunkach pogodowych.
Uzbrojenie samolotów F-22 znajduje się wewnątrz kadłuba. W czterech kadłubowych komorach uzbrojenia (2 boczne i 2 główne) jest miejsce na pociski rakietowe oraz bomby. Komory wyposażone są w belki do przenoszenia wewnętrznego uzbrojenia.
W komorach bocznych mogą być przenoszone tylko pojedyncze pociski AIM-9 na belkach Lockheed Martin LAU-141/A. W komorze głównej F-22 może przenosić 6 pocisków AIM-120C na belkach Edo LAU-142/A lub 2 bomby JDAM na belkach BRU-46 i 2 AIM-120.
Dane techniczne:
- rozpiętość skrzydeł - 13,560 m,
- powierzchnia skrzydeł - 78,0 (m2),
- długość - 15 m, wysokość - 5 m,
- masa własna - 14345 kg,
- maksymalna masa startowa - 27216 kg,
- masa paliwa w zbiornikach wewnętrznych - 9979 kg,
- prędkość maksymalna przelotowa - 1,48 Ma,
- prędkość z dopalaczem - 2,2 Ma,
- pułap praktyczny - 19812 m,
- limit przeciążeń + 9 g/ -3g,
- promień działania - 1389-1481 km

MiG-29 Fulcrum

Piękna maszyna lubiana przez pilotów. Niestety mająca wiele mankamentów. Doskonałe własności pilotażowe i aerodynamika nie idące w parze z zacofaną niestety elektroniką sprawiają, że wspaniała maszyna nie ma wielkich szans na dzisiejszym polu walki. Nie wystarczą doskonałe umiejętności pilota bez odpowiedniego wsparcia nowoczesnymi systemami komputerowymi pomagającymi w czasie lotu i walki, pilot nawet najlepszy nic nie wskóra. Małpa nauczona naciskać guziki wygra jeśli będzie miała lepsze narzędzia. Nie musi być wybitnym pilotem. Wystarczy, że dużo wcześniej wykryje przeciwnika i będzie dysponować lepszym uzbrojeniem. I Mig 29 niestety polegnie. Bo dziś już walka manewrowa odchodzi w zapomnienie. Dziś piloci nie muszą na własne oczy widzieć przeciwnika. Wystarczy dobry radar i rakieta, która doleci tam gdzie trzeba w określonym czasie. Niemniej jednak miałem okazję widzieć te samoloty w akcji podczas pozorowanej walki z Su-22 i Migiem 21 bis. Rewelacja nie da się tego opisać dla każdego kto lubi samoloty to niezapomniane wrażenia. I cieszę się, że miałem okazję tego doświadczyć. Poza tym jako pilot i modelarz i facet rosyjskie samoloty ( jak i dziewczyny oczywiście oprócz Polek) są najpiękniejsze. Szkoda, że nie ma w nich tej wspaniałej zachodniej elektroniki, nie w dziewczynach. Już najnowsze samoloty z rosyjskich stajni są w nią wyposażane. Więc będzie ciekawie. A ja wykonałem model z wielka radością i cieszę sie, że moge sobie od czasu do czasu na niego popatrzeć. A poza tym jest szansa nim poleciec tylko trzeba mieć ponad 20000 dolarów i w Rosji udostępnia samolot dwumiejscowy z instruktorem. Tylko te 20 tys. dolców.

WERSJE
A, B -eksportowe, UB -dwumiejscowa szkolno-bojowa, K -pokładowa, S -o zwiększonych możliwościach bojowych, SE -eksportowa, SD -eksportowa dla Malezji, M -zmodernizowana z lepszymi silnikami oraz kilka innych produkowanych w niewielkiej liczbie (SM), bądź oferowanych w fazie prototypu.
PODSTAWOWE DANE TECHNICZNE
Uzbrojenie:
· Ilość podwieszeń: 7
· Max. masa uzbrojenia podwieszanego: 2000 kg
· Il. Uzbrojenia stałego x typ/il.amunicji: 1 x GSz-301/150 szt.
· Uzbrojenie rakietowe kierowane: R-60MK, R-27T, R-27R1, R-73E
· Uzbrojenie rakietowe niekierowane: S-8 w B-8M1, S-24
· Uzbrojenie bombardierskie: bomby lotnicze o wagomiarze 50, 100, 250, 500 kg, zbiorniki z mieszanką zapalającą ZB-500
Napęd:
· Ilość typ/masa silnika: 2 x RD-33/1217 kg
· Max. ciąg bez dopalania/ z dopalaniem: 2 x 49,42 kN/2 x 81,38 kN
Dane masowe:
· Masa własna/max. masa startowa: 10900 kg/18480 kg
· Il. paliwa w zbiornikach wewnętrznych/podwieszanych: 4365 l/1500 l
Dane lotno-techniczne:
· Konstrukcja: duralowa, półskorupowa
· Prędkość max.: 2400 km/h, Ma=2,30
· Prędkość lądowania: 250-260 km/h
· Prędkość przelotowa: 1000 km/h
· Długość rozbiegu: 650 m(240 z dopalaniem)
· Długość dobiegu: 600 m (900 m bez spadochronu hamującego)
· Pułap praktyczny: 17 500 m
· Średnie zużycie paliwa w powietrzu: 3450 kg/h
· Średnie zużycie paliwa na ziemi: 2000 kg/h
Dane geometryczne:
· Rozpiętość: 11,36 m
· Długość: 17,32 m
· Wysokość: 4,36 m
· Powierzchnia skrzydła: 38,0 m2

Producent: SIKORSKY, USA

Oznaczenia: UH-60A, UH-60L i UH-60Q Black Hawk, EH-60C i MH-60K (US Army); UH-60A, HH-60G, MH- 60G Pave Hawk (US Air Force); VH-60N (US Marine Corps); Nammer lub Tiger (izraelskie siły obronne)

Rodzaj: Helikopter do przewozu drużyn piechoty, przystosowany także do innych zadań.

Wersje:

* UH-60A Black Hawk. Wersja produkowana pierwotnie, przewożąca trzyosobową załogę i 11 żołnierzy; bez modyfikacji może być wykorzystywana do ewakuacji rannych (medevac), zwiadu, dowodzenia i koordynacji oraz zaopatrzenia; hak ładunkowych umożliwia podniesienie ciężaru o wadze 3630kg; C-130 przewozi jeden egzemplarz UH-60A, C-141 - dwa, a C-5 - sześć. Przed zmianą produkcji na UH-60L powstało 985 egzemplarzy. Szczegółowy opis odnosi się do UH-60A/L z wyjątkiem zaznaczonych przypadków.

* Unowocześniony Black Hawk. Jest wyposażony w aktywne i pasywne systemy obronne; 15 pierwszych egzemplarzy dostarczono oddziałom US Army w Korei Południowej w 1989 roku. Wyposażenie obejmuje odbiornik nawigacyjny Tracor AN/ARN-148 Omega, satelitarny nadajnik-odbiornik UHF Motorola AN/L.ST SB, wyspecjalizowane systemy ostrzegawcze o promieniowaniu radarowym Benduc/King AN/ARC-199 HF-SSB, AEL AN/APR-44(V)3, uzupełniający detektor uniwersalny AN/APR-39; na każdym z dwóch dźwigarów zawiasowych może być zainstalowane mini działko M134, zastępujące karabin maszynowy M60.

* UH-60L. Od października 1989 roku produkowany dla US Army zamiast UH-60A (począwszy od egzemplarza 89- 26179); prototyp (84-23953) wykonał pierwszy lot 22 marca 1988; pierwsza dostawa miała miejsce 7 listopada 1989 dla sił powietrznych gwardii narodowej w Teksasie. Napęd stanowią dwa silniki T700-GE-701C z przekładnią 2535kW o zwiększonej wydajności. Egzemplarze aktualnie produkowane wyposażone są w HIRSS (układ redukcji sygnatury cieplnej w zawisie), ochładzający spaliny zarówno w zawisie, jak i podczas lotu poziomego; starsze egzemplarze UH-60s uzupełniono o ten system. Kompozytowe łopaty głównego wirnika o udoskonalonej konstrukcji testowano w West Palm Beach od 8 grudnia 1993; od 1997 planuje się wymianę łopat w istniejących egzemplarzach.
*

Charakterystyka:
Helikopter Black Hawk, który zastąpił główny śmigłowiec transportowy armii amerykańskiej UH-1, reprezentuje nową generację technologii pod względem osiągów, odporności i prostoty obsługi. Wirnik główny jest czterołopatowy i ma jednoczęściową odkuwaną głowicę tytanową z elastomerycznym mocowaniem łopat, zapewniającym im swobodę ruchu, nie wymagającym smarowania; amortyzatory hydrauliczne; dwunitkowy samoregulujący tłumik drgań nad głowicą. Łopaty o skręcie 18 i skosie końcówek 20 ; grubość i wypukłość wzdłuż łopaty jest niejednakowa, oparta na konstrukcji płata Sikorsky SC-1095. Łopaty są w stanie wytrzymać trafienie kalibrem 23mm; mają dźwigary wypełnione gazem pod ciśnieniem zaopatrzone w manometry, co pozwala wykryć spadek ciśnienia wynikający z uszkodzenia konstrukcji. Wirnik ogonowy składa się z dwóch par łopat przymocowanych krzyżowo, zamontowany jest na prawej burcie. Oś tylnego wirnika wychylona jest w lewo, co dostarcza dodatkowej siły’ nośnej, przeciwdziała momentowi obrotowemu i zwiększa ładowność. Usterzenie ogonowe ma rozmiary umożliwiające kontrolowane lądowanie w przypadku utraty tylnego wirnika.

Awionika:
Wyposażenie łącznościowe stanowią nadajniki: E-Systems AN/ARC-186 VHF-FM, GTE Sylvania AN/ARC-115 VHF-AM, Magnavox AN/ARC-164 UHF-AM, Collins AN/ARC-186(V) VHF-AM/FM, transponder identyfikacji “swój/obcy” Bendix/King AN/APX-100, układ kodowania głosu Magnavox TSEC/KT 28 oraz interkom. Wyposażenie nawigacyjne stanowią Emerson AN/ARN-89 ADF, VOR/odbiornik markerów systemu ILS/odbiornik ścieżki schodzenia systemu ILS Bendix/King AN/ ARN-123(V)1, żyrokompas Honeywell AN/ASN- 43, doppler Plessey Electronic Systems AN/ASN-128 i wysokościomierz radarowy Honeywell AN/APN-209(V)2. Do wyposażenia obronnego należą: detektor promieniowania radarowego E-Systems Melpar/Memcor AN1APR- 39(V)1 i zestaw środków przeciwdziałania Lockheed Sanders AN/ALQ-144 IR. Helikopter jest wyposażony w zasobnik folii i flar Tracor M130, oraz układ trzyosiowego autopilota elektronicznego Hamilton Standard AFCS.

Uzbrojenie:
Nowo produkowane UH-60A/L są wyposażone w system podwieszeń zewnętrznych (ESSS), składający się z dwóch oprofilowanych wysięgników montowanych po bokach kadłuba. Na wysięgnikach znajdują się zaczepy umożliwiające podwieszenie zewnętrznych zbiorników paliwa oraz różnorodnego uzbrojenia.

Parametry:

Długość 19,76 m
Wysokość 5,13 m
Średnica wirnika 16,36 m
Max. prędkość pozioma 160 węzłów
Max. zasięg 1200 nm
Pułap operacyjny 5790 m
Pułap zawisu 2895 m

A-10/OA-10 THUNDERBOLT II

Przeznaczenie
A-10/OA-10 ma doskonałą sterowność przy niewielkich prędkościach lotu i małych wysokościach. Może długo krążyć w okolicy pola walki i działać przy złej widoczności. Ich duży promień działania i krótka droga startu pozwala na operacje z lotnisk koło linii frontu. Może działać również w nocy. A – 10 ma zdolność działania w nocy dzięki odpowiednim systemom lub NVIS. Załoga jest chroniona pancerzem tytanowym, który chroni część systemów. Samolot może wytrzymać uderzenie pocisku o kalibrze do 23 mm . Samolot posiada ważną cechę. Jest zbudowany modułowo i jest możliwa wymiana większości elementów nawet na lotniskach polowych. Wyposażenie awioniki obejmuje multizespół łączności; Global Positioning System (GPS) i inercyjne nawigacje systemy; podczerwony i elektroniczny. Ochronę przeciwko rakietom powietrze-powietrze i ziemia- powietrze. Ma również Pave Penny laserowy system śledzenia.
Dane techniczne
Główna Funkcja: A-10 wsparcie lotnicze,
Producenta: Fairchild Republika Co.
Silniki: dwa General Electric TF34-GE-100 turbodmuchawy
Siła ciągu: 9,065 funtów każdy silnik
Rozpiętość skrzydeł: 57 stóp, 6 cali (17.42 metrów)
Długość: 53 stopy, 4 cale (16.16 metrów)
Wysokość: 14 stóp, 8 cali (4.42 metrów)
Waga: 29,000 funtów (13,154 kilogramy)
Maksymalny masa startowa: 51,000 funtów (22,950 kilogramów)
Pojemność zbiorników paliwa: 11,000 funtów (7,257 kilogramów)
Masa uzbrojenia: 16,000 funtów (7,257 kilogramów)
Prędkość: 420 mil na godzinę (Mach 0.56)
Zasięg: 800 mil (695 mil morskich)
Pułap: 45,000 stóp (13,636 metrów)
Uzbrojenie:
Działko 30 mm GAU-8/A
do 16,000 funtów (7,200 kilogramów) uzbrojenia podwieszanego na ośmiu podskrzydłowych węzłach i trzy węzły pod kadłubem, mogą to być 500 funt (225 kilogramów) Mk-82 i 2,000 funtów (900 kilogramów) Mk-84 oraz cały wachlarz uzbrojenia, zapalające bomby kasetowe, AGM-65 Maverick pociski i kierowane laserowo/optycznie bomb i AIM-9 Sidewinder
Załoga: jeden
Wprowadzenie do użytku: A-10A, 1977; A-10C, 2007
Jest na wyposażeniu A-10, 143 i OA-10, 70; Zapas, A-10, 46 i OA-10, 6; Wielka Brytania, A-10, 84 i OA-10, 18

Piękny samolot i dzięki temu jego miniatura w skali 1/72 również prezentuje się świetnieSU-35: Samolot dwudziestego pierwszego wieku

Stworzenie nowego samolotu bojowego jest bardzo trudnym przedsięwzięciem. Opracowanie planów zgodnie z założeniami i zapotrzebowaniem, wprowadzenie na rynek, produkcja. Jest to bardzo długa droga. Najeżona trudnościami oraz nieuniknionymi zmianami. W fazie projektowania i budowy prototypu dokonano 50000 zmian. Wykorzystano doskonałość SU-27 jako bazę projektu nowego samolotu. Gdy tylko praca nad Su-35 została rozpoczęta przez zakłady Sukhoi, specjaliści KnAAPO aktywnie uczestniczyli w projekcie. Postanowiono by nowa maszyna miała o wiele wyższą skuteczność bojową, uznano, że stworzenie wielozadaniowego sterownego w układzie bokser, łączącego wysoką zwrotność i umiejętność przechwytywania celi z możliwością atakowania celów naziemnych i nawodne, wykorzystując do tego odpowiednie uzbrojenie. Su-35 sprostał tym wymogom.
Su-35 jest przewidziany do niszczenia istniejące oraz potencjalne, będące w planach środki zdalnie naprowadzane, pociski samosterujące dalekiego zasięgu i inne sterowne cele , w dzień i w nocy, bez względu na pogodę.
Ze względu na lepszą zwrotność i parametry startu i lądowania, samolot został zbudowany w układzie kaczka.Su-35 jest niestabilnym integralnym trójpłatowcem (skrzydło + poziomy ogon + ster z przodu). Wymagana stabilność i kontrola nad samolotem jest zapewniona przez komputer.
Su-35 wyposażenie awioniki zawiera:
- impulsowy - dopplerowski radar, możliwość obserwacji tylnej półsfery również
- optyczny lokalizator z możliwością obserwacji w podczerwieni oraz laserowym znacznikiem celów;
- kontroler montowany w kasku pilota;
- system rozpoznania swój-obcy;
- kompleksowy system obrony;
- systemy nawigacji;
Su-35 możne wykorzystywać warunki terenowe do lotów na terytorium przeciwnika. Lot na małych i bardzo małych wysokościach.

Uzbrojenie samolotu składa się zamontowanego na stałe karabinu maszynowego, lotniczych bomb, naprowadzanych pocisków. Uzbrojenie jest zawieszone na 12 stałych węzłach i zawiera:
- rakiety średniego zasięgu, typ RVV-AE, powietrze-powietrze ‘wystrzel i zapomnij’ aktywne rakiety z mechanizmem samonaprowadzającym;
- średniego zasięgu pociski powietrze-powietrze R-27 ;
- bardzo dobre pociski R-73
- bomby 100-kg, 250-kg i bomby 500-kg i grupy bomby dla rozmaitych celów,

W sumie, ponad 70 wersji uzbrojenia, które pozwala samolotowi wykonywać rozmaite misje.

Dane techniczne Su-35:
Załoga 1
Maksimum waga startowa, kg 34,000
Waga pustego samolotu, kg 18,400
Maksimum waga uzbrojenia, kg 8,000
Silniki, x liczby typ silnika 2 x AL31FM Maximum ciąg, kg 12,800
Maksymalna prędkość lotu, km/h:
Mała wysokość ziemia 1,400
Na dużej wysokości 2,500

Pułap, m 18,000
Zasięg lotu, km:
z wewnętrznym zapasem paliwowym 3,200
z jednym tankowaniem 6,500

Wykonałem kilka modeli amolotów w różnych skalach. 1/72, 1/44, 1/144. Od tych najmniejszych zacznę.
Oto smoloty i ich charakterystyka:
- F-14 Tomcat, skala 1/72

Model bodajże firmy Italieri. Wymagający troche doświadczenia i praktyki. No precyzji ponieważ maleńkie części wymagają wyczucia. Malowanie również nie należy do najłatwiejszych. Ogólnie jest to mój pierwszy model po bardzo długiej przerwie. A tu kilka informacji o prawdziwym samolocie.
Grumman F-14 Tomcat (ang. Kocur) – amerykański naddźwiękowy, myśliwiec pokładowy Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych o zmiennej geometrii skrzydeł zaprojektowany przez wytwórnię Grumman. F-14 Tomcat był samolotem obrony floty, przewagi powietrznej i rozpoznania taktycznego, później poprzez dodanie możliwości przenoszenia bomb przystosowany do zadań bliskiego wsparcia. Samolot ten został zaprojektowany po zakończeniu programu myśliwca obrony floty F-111B i był pierwszym myśliwcem nowej generacji opracowanym w oparciu o doświadczenia bojowe w walce z MiGami wyniesione z wojny w Wietnamie.F-14 wszedł do służby w 1972 r. zastępując samoloty F-4 Phantom II. W 1976 wyeksportowano 79 maszyn do Iranu, jedynego poza Stanami Zjednoczonymi użytkownika F-14. Ze służby w US Navy wycofany we wrześniu 2006 r. został zastąpiony przez wielozadaniowy F/A-18E/F Super Hornet, F-14 nadal pozostają jednak na wyposażeniu lotnictwa Islamskiej Republiki Iranu.